de feldenkrais methode getest


Het Proefkonijn
(vervolg van het artikel in Goed Gevoel met de ervaring van proefkonijn Sofie)

Vooraleer ik op de behandeltafel mag neerstrijken, inspecteert Bart uitvoerig mijn rechtopstaande lichaamshouding. Zijn conclusie luidt dat ik behoorlijk groot ben, maar dat ik best vijf centimeter groter kan zijn als ik mooi recht zou staan. Want ja, net als heel wat lange lotgenoten, heb ik een sterke aantrekkingskracht naar beneden. Geen onlogische reactie, en vooral een diepgewortelde gewoonte. Zelfs een sterke portie lichaamsbewustzijn met yoga en pilates kan niet verhelpen dat ik nu eenmaal meer interesse toon in de grond dan in de lucht. Benieuwd of Feldenkrais daar eindelijk wat aan kan doen. fotoartikelgoedgevoel02

Ondertussen nodigt Bart me uit om op de behandeltafel te gaan liggen, comfortabel op mijn rug met kussens onder mijn hoofd en knieholten. Of ik mijn ogen mag sluiten? ‘Je mag zelfs in slaap vallen’, zegt Bart. ‘Dan nog werkt Feldenkrais. Maar als je mij wil helpen, is het beste wat je kan doen zoveel mogelijk aandachtig voelen wat er gebeurt met je lichaam.’ Daarna volgt iets wat ik alleen maar als een bizarre lichaamsmassage kan omschrijven. Op de rechterkant van mijn bovenlichaam en arm wordt minutenlang gedrukt en geduwd. Ook mijn schouder wordt opgetild en mijn hoofd wiegt ettelijke keren heen en weer. Daarna vraagt Bart hoe ik me voel. ‘Héél ontspannen en comfortabel’, klinkt het. Dat wordt enorm geapprecieerd, al vraag ik me af hoe al dat geduw en getrek tot een betere lichaamshouding en dito beweging zal leiden. Ik lig neer en beweeg amper, niet bepaald representatief voor het leven overdag, toch?

Na de sessie vertelt Bart me dat wat ik ‘duwen en trekken’ noem, wel degelijk een nut heeft. ‘Tijdens de les toon ik je lichaam hoe het precies beweegt. Zo krijgen je spieren hun zin en achten ze het niet meer nodig om te werken. Je schouders zitten bijvoorbeeld heel erg naar voren, dus heb ik ze nog méér naar voor geduwd. Daarnaast toon ik je lichaam hoe het anders kan, zonder te forceren. Met die twee uitersten speel ik een beetje.’

Ondertussen beweegt Bart mijn rechterbeen op een voor mij ongekende manier. Mijn voeten zijn daarbij het stuurwiel. Van voor naar achter, van boven naar onder, enzovoort. De scouts voor benen, zeg maar. Ook mijn heup vliegt een paar keren de lucht in. Zo ervaar ik een heel gamma aan nieuwe poses en bewegingen. Oké, het bewegingsaspect snap ik nu. Maar wat moet ik met deze testbewegingen aan? Schrijfgerief en educatieve begeleiding graag! Al zal een woordje uitleg waarschijnlijk aan mij voorbijgaan, zo ontspannen voel ik me.

Pas wanneer Bart mijn been weer neerlegt, kom ik tot een verbijsterende conclusie: ik lig net enkele centimeters lager, terwijl ik me superlicht voel. Positieve evolutie! Wel vind ik het vreemd dat Bart het bij mijn rechterkant houdt. Heeft mijn linkerhelft iets misdaan dan? ‘Het werken aan één kant is heel eigen aan de Feldenkrais-methode’, verklaart Bart. ‘Omdat het een leerproces is, we willen eigenlijk een zo groot mogelijk verschil creëren in je gevoel. Het zenuwstelsel transfereert de aangeleerde bewegingen naar de andere kant.’ Klopt, want na heel wat vreemde poses (met mijn rechterhand over mijn hoofd of borst), voelt mijn lichaam platter en breder aan. Vooral mijn onderrug, die normaal nooit helemaal de behandelingstafel, het yogamatje – of wat dan ook – raakt, doet dat nu wel. Ook mijn schouders lijken rechter. Het pannenkoekeffect zowaar.

Toch is het pas wanneer ik na de behandeling recht kruip, dat ik helemaal snap wat voor wonderlijks Bart met mijn lichaam heeft gedaan. Vanzelf plof ik neer met loodrechte rug, en ook rechtop staan en rondlopen verloopt moeiteloos. Mijn houding blijkt beter en meer gestroomlijnd. Alsof ik helemaal in de juiste plooi zit, op een heel natuurlijke manier en zonder dat ik iets moet doen.

‘Dat is het mooie aan Feldenkrais’, zegt Bart. ‘Je lichaam ontdekt zelf nieuwe bewegingsvormen.’ Bart voegt toe dat ik gerust naar de horizon mag kijken. Mijn blik dwaalt te veel af naar beneden en zo groeit mijn hele systeem mee naar de grond. ‘Hoelang blijft mijn houding zo mooi’, vraag ik in mijn angst om deze comfortzone te verliezen. ‘Je zal merken dat het nieuwe gevoel in de loop van de dag zal verdwijnen’, zegt Bart. ‘Maar met de informatie die je nu hebt gekregen, krijg je een nieuwe manier van bewegen. Je lichaam gaat eruit halen wat het kan gebruiken.’ Laat mijn lichaam de leerstof maar opnemen dan. En ik? Ik tintel nog na van ontspanning!