Yoga van het dagelijkse familie leven

Terwijl ik begin met het schrijven van dit artikel zit ik op de trein, mijn lijf is moe, mijn bovenrug is pijnlijk gespannen en ik voel weinig ademruimte. Met veel moeite zoek ik naar woorden, die maar niet lijken te passen bij mijn inspiratie.

Na enkele pogingen toch iets neergeschreven te krijgen is daar dat diepere besef waar het voor mij echt over gaat in yoga: de intelligentie van je lijf leren voelen, kennen en volgen. Hoog tijd dus voor yoga in de praktijk…

Niet dat ik dan plotseling in trikonasana (driehoekshouding) of virabhadrasana (houding van de krijger) ga staan in de treincoupé. Wel even de ogen dicht, de aandacht naar binnen, wat dieper ademen en voelen wat ik en mijn lijf nodig hebben. Langzaam komt er wat meer ruimte in mijn lijf, meer lengte in mijn wervelkolom en meer ontspanning, zowel in mijn geest als in mijn lichaam. M’n ogen, kaken en ganse gezicht ontspannen en het is makkelijker om zacht te glimlachen. Nu komen de woorden wel ;-)

Yoga (of andere vormen van lichaamsbeweging) beoefenen lijkt op de één of andere manier verbonden met een bepaald extern kader: les gaan volgen, workshops en opleidingen volgen, en als het dan al thuis lukt de nood aan ‘mijn mat’ of ‘mijn eigen privé veilige heilige stille oefenplek’.

Niet dat daar iets fout aan is. Het is in eerste instantie nodig om het jezelf makkelijker te maken en je te laten steunen door een leraar, een groep, een bepaalde locatie, de juiste omgeving. Het is nu eenmaal makkelijker om stil te worden in de natuur dan in een stad op het spitsuur.

Vorig weekend, na enkele mooie rustige dagen samen met m’n vriendin Nele, waren de kinderen terug thuis. Het huis terug vol met spullen, spelen, lachen, stemmen, zingen, bekvechten, tranen,… en m’n lijf voelde de nood aan adem, beweging en ruimte. Weer tijd voor yoga.

Ik neem de voorhanden zijnde mat en een paar blokjes en zoek een plekje: in de keuken, letterlijk tussen het aanrecht en de pompbak. Ik start met een kleine zonnegroet en enkele core-oefeningen, terwijl ik zowel geniet van de groeiende innerlijke stilte als het geluid van alle leven in huis. Na een tiental minuten is er wat plaats vrij in de living en nestel ik me daar neer naast een stratentapijt vol autootjes.

Af en toe komt één van de kinderen kijken of doet iemand een houding mee. De jongste komt na een tijdje langs en vertelt aan z’n mama: het regent op het voorhoofd van Bart… Yoga kan intens zijn ;-)

Soms is er een houding waarin ik meer pijn of spanning voel, die me ook emotioneel triggert. De beweging rond me stoort me dan plotseling veel meer, maar nodigt me tegelijkertijd uit om meer en dieper te ademen, om mijn kern meer te ontspannen. Het lawaai lijkt dan stiller te worden, de houding lichter, mijn lijf ruimer, mijn glimlach breder.

Na een uur is het plotseling tijd om brood te halen, maar eerst even kort douchen. En dan voor het middagmaal nog even opruimen met z’n allen, stofzuigen, tafel zetten,… En doorheen alles blijven ademhalen, blijven glimlachen, blijven genieten.

Ik voel nog nauwelijks een grens tussen de mat en het leven van alledag. Elk moment is yoga, yoga van het dagelijkse familieleven. Elk moment een moment om te genieten van wat er is, ook als het druk, moeilijk of pijnlijk wordt.

Natuurlijk is het goed en fijn om je af en toe letterlijk terug te trekken, te duiken in de bron van het leven binnenin jezelf en je lijf, om in alle rust en veiligheid te oefenen in het open en ontspannen blijven terwijl je lijf in een uitdagende of intense (yoga)houding terecht komt.

Voor mij echter begint de ware yoga op het moment dat je je yogamat verlaat. Hoeveel adem, ruimte, openheid en zachtheid kan je toelaten in je leven, je relaties, je liefdes, je werk,…

Posted in genieten, gezondheid, leven en liefhebben, yoga | Leave a comment

De weg van seks en liefde

Seks speelt al mijn ganse leven een belangrijke rol. Eén van de eerste herinneringen is de opwinding van een stijve penis tijdens het spelen met flessen die water spuiten in het bad. Ik was toen misschien vijf of zes jaar en begreep absoluut niet wat er gebeurde, maar ik vond het heerlijk.

Ondertussen ben ik 43 en nog steeds sta ik versteld van het oneindig diepe mysterie van sex en de cruciale rol die de beleving van sex speelt in de kwaliteit van mijn leven, mijn liefde, mijn relaties en mijn werk.

In mijn zoektocht naar meer vervulling ben ik te rade gegaan bij heel wat systemen, meesters en stromingen. De eerste antwoorden vond ik in het taoïsme, hoofdzakelijk via de werken van Mantak Chia. Ik werd een gedreven beoefenaar en leerde zodoende mijn lijf en de stroming van seksuele energie beter kennen. Het was een eerste aanzet naar een meer bewuste beleving van mijn seksualiteit.

Ik werd (technisch) een betere minnaar, kon mijn seksuele energie veel beter beheersen, en mijn zelfvertrouwen in bed kreeg een boost. Toch was er geen echte vervulling. Bij momenten leek het er zelfs op dat ik nog minder dan voorheen in staat bleek om me werkelijk te verbinden met mijn partner.

Er moest meer zijn. En wie vragen stelt krijgt antwoorden, zo gaat dat. Via een vriend kwam ik in contact met Barry Long, en zijn ‘making love tapes’.

Eindelijk een man die rechtoe rechtaan praat over de connectie tussen sex, liefde en god. Over hoe je je seksuele conditionering kunt ontmantelen (en daarmee ook je persoonlijkheid), en de pijn en spanning in je lijf en je leven kan transformeren door het samenbrengen van seks en meditatie.

Om deze seksuele conditionering te kunnen loslaten stelt Barry Long een vrij klinische, bewuste manier van vrijen voor. Op dat moment had ik het geluk samen te zijn met een partner die hetzelfde verlangen had als mij om hier bewust mee bezig te zijn.

Onderweg kwam ik ook in contact met Osho, die me kennis liet maken met een meer oosters geïnspireerde vorm van tantra. Zijn woorden openden de deuren van mijn hart, en zijn zachtheid was een welkome afwisseling voor de streng klinkende Barry Long.

Ondertussen werd ik uitgenodigd om over mijn ervaringen met sex en liefde les te geven en anderen te inspireren. Deze uitnodiging was een antwoord op een toen nog vage lokroep van mijn wezen. Tegelijkertijd is lesgeven een enorme stimulans om zelf dieper te blijven gaan, om steeds bewuster om te gaan met mezelf, mijn liefde, mijn seks…

Ondanks al dit moois was en ben ik nog steeds niet helemaal vrij, voel ik nog steeds zoals toen, bijna twintig jaar geleden, dat er meer is. De onvrijheid die ik ervaar komt voort uit een diep misverstand, een misverstand wat bij ons allemaal leeft. Het misverstand is dit: we denken te weten hoe sex werkt en hoe liefde eruit moet zien. Terwijl elk beeld, elk concept een beperking inhoudt, en dus ook de liefde beperkter maakt. Niet helemaal vrij dus.

Tantra brengt nochtans een mooi antwoord: alles is toegelaten, hou niks binnen, onderdruk niets, laat alles er zijn zoals het is – én breng er je bewustzijn in, wees gewaar. Uiteindelijk is dit ook de fundamentele boodschap die zowel Barry Long als Osho meegeven.

En toch…
Ontelbare keren liet ik hun woorden op me inwerken, ontdekte ik nieuwe lagen en nieuwe betekenissen. Maar ik had houvast nodig, en heel subtiel begon ik de oude concepten te vervangen door nieuwe. Mijn mind vond nieuwe richtlijnen in de woorden van deze meesters. Nieuwe do’s & don’ts. De taal van deze concepten was zachter, liefdevoller, spiritueler dan de vroegere concepten, maar… het bleven concepten die me hielpen om die diepere duistere lagen van mijn wezen en mijn sex weg te stoppen (en dat is, als ik heel eerlijk ben, nooit helemaal gelukt).

Nu ben ik hier, op die plek zonder houvast. Ik heb nog concepten, zeker weten, maar ik weiger ze nog langer voor waar aan te nemen. Ik voel een diepe bereidheid om te ontdekken wat seks, liefde, leven, sterven en god me brengen als ik me helemaal overgeef.

Ik vertrouw op de kracht van mijn bewust aanwezig kunnen zijn doorheen deze nieuwe fase van mijn reis. En ik voel me dankbaar dat ik deze reis kan delen met een bijzondere vrouw, die net als ik in de diepte van het volle leven wil springen.

Posted in Uncategorized | 2 Comments

Authentiek zijn

Ooit zei een goede vriend van me: ‘Je bent zoals die beroemde impressionistische schilder – de naam ontsnapt me nu – die elke dag opnieuw op hetzelfde uur met zijn schildersezel naar dezelfde plek ging om het licht van dat moment te vangen in z’n penseelstreken. Je bezit de passie om  elke dag door te blijven gaan, dieper te graven, totdat je jouw ‘onderwerp’ helemaal doorgrond hebt.’

Ik ben die vriend van me nog steeds dankbaar, niet alleen voor zijn lovende woorden, maar vooral omdat hij al in me zag, wat ik toen zelf nog niet kon zien. Ondertussen zijn al heel wat jaren verstreken, en nog steeds brandt het vuur van mijn passie om helemaal te leven…

Eén van de dingen die ik telkens weer tegen kom tijdens mijn graafwerken is dat het leven niet te vangen is in regels, richtlijnen of methodes. Het leven is niet te controleren of te beheersen. Het leven is wild, vrij en onvoorspelbaar.

In mijn persoonlijke en professionele zoektocht kom ik telkens weer inspirerende meesters, leraars, theorieën en systemen tegen. Steeds opnieuw  is er nog een stukje in mij dat gelooft dat ik daarin meer waarheid zal vinden. En ten dele is dat ook zo.

Vanuit mijn passie geef ik er mezelf helemaal aan over, zodat ik aan den lijve (liefst letterlijk) kan ondervinden en voelen wat het me brengt. En dan ontdek ik dat de wijsheid die ik zocht, al in me aanwezig was. Alsof het alleen nog een klein duwtje nodig had om wakker te worden.

Vaak valt deze realisatie samen met het moment waarin de leraar en zijn/haar methode overbodig worden. De laatste jaren verloopt dit proces steeds vloeiender en sneller.

Zo schreef ik me eind vorig jaar in voor een yoga-training bij Ana Forrest. De opleiding gaat van start begin juni, maar door me ondertussen intens voor te bereiden en helemaal in deze vorm van yoga te duiken heb ik geleerd wat ik te leren had…

Ik had het gevoel dat ik een externe ‘kapstok’ nodig had. Een experte naar wie ik kon verwijzen, waarachter ik me ten dele kon verstoppen. Eén van de peilers van haar yogavorm is ‘authenticiteit’ of ‘helemaal zijn wie je in wezen bent’ – je ‘Spirit’ helemaal in je lijf verwelkomen.

Door hierin te oefenen op mijn yogamat ontdekte ik dat het nu tijd is om helemaal naar buiten te komen met waar ik echt voor sta, en niet met wat één of andere meester, leraar, theorie of methode te vertellen heeft. Enerzijds voelt het heel bevrijdend om me niet langer gevangen te voelen binnen de grenzen van iets of iemand anders. Anderzijds voelt het behoorlijk beangstigend om helemaal zelf verantwoordelijk te zijn.

Maar de angst mag er zijn, ik kan blijven ademen en dieper ontspannen in het leven en de liefde in mijn lijf en in mij. Ik wil niet langer aarzelen of wachten, de tijd en het leven zijn nu.

In het licht van de recente gebeurtenissen, waarbij meer dan 20 jonge kinderen uit de nabije leefwereld van mij en m’n gezin het leven lieten in een ongeval, voel ik nog meer hoe belangrijk het is om nu te kiezen voor het leven en om helemaal echt en authentiek te zijn. Om elke dag te kiezen voor meer liefde.

Het is mijn verlangen om ook jou te inspireren je eigen authentieke wijsheid en innerlijke kracht aan te spreken. En je helemaal over te geven aan het wonderlijke avontuur van het wilde, volle leven!

Posted in genieten, gezondheid, leven en liefhebben, man-zijn, yoga | 3 Comments