Terwijl ik begin met het schrijven van dit artikel zit ik op de trein, mijn lijf is moe, mijn bovenrug is pijnlijk gespannen en ik voel weinig ademruimte. Met veel moeite zoek ik naar woorden, die maar niet lijken te passen bij mijn inspiratie.
Na enkele pogingen toch iets neergeschreven te krijgen is daar dat diepere besef waar het voor mij echt over gaat in yoga: de intelligentie van je lijf leren voelen, kennen en volgen. Hoog tijd dus voor yoga in de praktijk…
Niet dat ik dan plotseling in trikonasana (driehoekshouding) of virabhadrasana (houding van de krijger) ga staan in de treincoupé. Wel even de ogen dicht, de aandacht naar binnen, wat dieper ademen en voelen wat ik en mijn lijf nodig hebben. Langzaam komt er wat meer ruimte in mijn lijf, meer lengte in mijn wervelkolom en meer ontspanning, zowel in mijn geest als in mijn lichaam. M’n ogen, kaken en ganse gezicht ontspannen en het is makkelijker om zacht te glimlachen. Nu komen de woorden wel 
Yoga (of andere vormen van lichaamsbeweging) beoefenen lijkt op de één of andere manier verbonden met een bepaald extern kader: les gaan volgen, workshops en opleidingen volgen, en als het dan al thuis lukt de nood aan ‘mijn mat’ of ‘mijn eigen privé veilige heilige stille oefenplek’.
Niet dat daar iets fout aan is. Het is in eerste instantie nodig om het jezelf makkelijker te maken en je te laten steunen door een leraar, een groep, een bepaalde locatie, de juiste omgeving. Het is nu eenmaal makkelijker om stil te worden in de natuur dan in een stad op het spitsuur.
Vorig weekend, na enkele mooie rustige dagen samen met m’n vriendin Nele, waren de kinderen terug thuis. Het huis terug vol met spullen, spelen, lachen, stemmen, zingen, bekvechten, tranen,… en m’n lijf voelde de nood aan adem, beweging en ruimte. Weer tijd voor yoga.
Ik neem de voorhanden zijnde mat en een paar blokjes en zoek een plekje: in de keuken, letterlijk tussen het aanrecht en de pompbak. Ik start met een kleine zonnegroet en enkele core-oefeningen, terwijl ik zowel geniet van de groeiende innerlijke stilte als het geluid van alle leven in huis. Na een tiental minuten is er wat plaats vrij in de living en nestel ik me daar neer naast een stratentapijt vol autootjes.
Af en toe komt één van de kinderen kijken of doet iemand een houding mee. De jongste komt na een tijdje langs en vertelt aan z’n mama: het regent op het voorhoofd van Bart… Yoga kan intens zijn
Soms is er een houding waarin ik meer pijn of spanning voel, die me ook emotioneel triggert. De beweging rond me stoort me dan plotseling veel meer, maar nodigt me tegelijkertijd uit om meer en dieper te ademen, om mijn kern meer te ontspannen. Het lawaai lijkt dan stiller te worden, de houding lichter, mijn lijf ruimer, mijn glimlach breder.
Na een uur is het plotseling tijd om brood te halen, maar eerst even kort douchen. En dan voor het middagmaal nog even opruimen met z’n allen, stofzuigen, tafel zetten,… En doorheen alles blijven ademhalen, blijven glimlachen, blijven genieten.
Ik voel nog nauwelijks een grens tussen de mat en het leven van alledag. Elk moment is yoga, yoga van het dagelijkse familieleven. Elk moment een moment om te genieten van wat er is, ook als het druk, moeilijk of pijnlijk wordt.
Natuurlijk is het goed en fijn om je af en toe letterlijk terug te trekken, te duiken in de bron van het leven binnenin jezelf en je lijf, om in alle rust en veiligheid te oefenen in het open en ontspannen blijven terwijl je lijf in een uitdagende of intense (yoga)houding terecht komt.
Voor mij echter begint de ware yoga op het moment dat je je yogamat verlaat. Hoeveel adem, ruimte, openheid en zachtheid kan je toelaten in je leven, je relaties, je liefdes, je werk,…
Add to Google